Gimnazjum nr 8 _ Szkoła Podstawowa nr 21 _ Przedszkole nr 24 w Zielonej Górze

Wydarzenia w ZE3

Image0019 Image0018 Image0017 Image0016 Image0015 Image0014 Image0013 Image0012 Image0011 Image0010 Image0009 Image0007

Certyfikaty





ABC Mądrego Rodzica

ore

Poradnik dla rodziców

Jak_kochac_i_wymagac_Poradnik_dla_rodzicow_2016


7858
ABC mądrego rodzica
Wychowywać dziecko trzeba od najmłodszych lat, już pod koniec pierwszego roku życia warto ustalić zasady i konsekwentnie ich przestrzegać. Nie sztuką jest dziecko począć i urodzić sztuką jest je wychować na szczęśliwego, mądrego i dobrego człowieka. W dzisiejszym zalatanym świecie wielu z nas wydaje się, że na kupieniu kolejnej zabawki, kończy się proces wychowania. Nie rozmawiamy ze swoimi małymi dziećmi i nie słuchamy ich. Do prawidłowego rozwoju potrzebni są rodzice. Oboje rodzice.

Być dobrym rodzicem nie znaczy pozwalać na wszystko, obsypywać prezentami, ulegać kaprysom – być dobrym rodzicem to być z dzieckiem, towarzyszyć w zabawie, uczyć zasad i pokazywać świat.

Daj dziecku poczucie bezpieczeństwa.

 Okazuj miłość i czułość. Noś, przytulaj, głaszcz, całuj. W ramionach mamy i taty niemowlę i małe dziecko czuje się bezpiecznie. Zadbaj by twoje dziecko wiedziało, że je kochasz nawet, gdy jest niegrzeczne. Nigdy nie mów, że przestaniesz je kochać, ze je zostawisz czy oddasz, bo narozrabiało. Poczucie bezpieczeństwa dają również jasno określone przez rodziców zasady i reguły oraz ich konsekwentne przestrzeganie.

Okazuj szacunek

Nie upokarzaj, nie obgaduj, nie obrażaj, nie porównuj dziecka w szczególności w obecności innych. Jeśli zachowałeś się wobec dziecka nie właściwie – nie bój się przeprosić.

Poświęcaj dziecku dużo czasu. 

Wspólne zabawy, czytanie książeczek, opowiadanie bajek, spacery, podróżowanie czy wykonywanie obowiązków domowych (już 1,5 malec chętnie pomoże włożyć i wyjąc pranie z pralki) są nie do zastąpienia. Kiedy spędzasz czas z dzieckiem bądź z nim na 100%. Dzieci, które są ignorowane lub, którym rodzice okazują obojętności mogą stać się agresywne.
Naucz swoje dziecko, że szczęście nie jest kwestią tego ile masz, a jak wiele możesz zrobić z tym, co posiadasz. Nie kupujcie zbyt wielu zabawek, poświęcaj swojemu dziecku czas a nie pieniądze.

Naucz się słuchać. 

Już noworodek próbuje się z Wami komunikować. Co prawda jest to komunikacja jednostronna i często bardzo uciążliwa. Niemowlęta i małe dzieci komunikują się z nami całymi sobą. Niegrzeczne zachowanie dziecka (w naszym dorosłym pojęciu) często jest spowodowane chęcią zwrócenia uwagi na siebie.

Wyznacz reguły i bądź konsekwentna. 

Jeśli chcesz by Twoje dziecko wiedziało, ze nie wolno dotykać kuchenki, dotykać sprzętu grającego, ciągnąć za włosy itp. – musisz mu o tym powiedzieć. Spokojnie i stanowczo mów: „nie wolno dotykać, bo możesz się oparzyć”, „nie wolno dotykać, bo to są moje rzeczy” i rób to za każdym razem. Pamiętaj jednak nie mnóż zakazów bez potrzeby, by było łatwo je ogarnąć. Zakazy i nakazy uczą małego człowieka jak żyć, co jest słuszne a co nie. Dziecko nie rodzi się z ta widzą. Pamiętaj tez, że dziecko będzie Was nie raz sprawdzało swoim zachowaniem czy nadal nie wolno tego, co zostało zabronione, – dlatego bycie konsekwentnym jest niezwykle ważne.

Nie bój się stanowczości

Twoje dziecko powinno wiedzieć, że nie oznacza nie. Nie musisz a wręcz nie powinnaś ulegać wszystkim zachciankom Twojego dziecka. To odbiera poczucie bezpieczeństwa. Nie ulegaj, gdy maluch próbuje wymusić coś na Tobie krzykiem. Staraj się w takich sytuacjach zachować spokój, spokojnie i stanowczo powiedz, że nie podoba ci się jego zachowanie i spróbuj odwrócić uwagę dziecka, zajmij je czymś innym. Możesz zacząć snuć jakąś opowieść, np. „Czy ty wiesz, dlaczego słońce chodzi spać?”. Zakładam się, że tak rozpoczęta opowieść skutecznie odciągnie uwagę od złego zachowania.

Naucz się mówić do swojego małego dziecka.

Mów do dziecka, łagodnie i spokojnie. Nie obrażaj, nie porównuj odnoś się do swojego dziecka z szacunkiem. Używaj jasnych komunikatów nie wygłaszaj małemu dziecku kazań. Pamiętaj ze słowa mogą tak samo zranić jak klaps. Chwal za wysiłki i za osiągnięcia. Stale powtarzaj wiem ze potrafisz ze ci się uda – to pomoże maluchowi uwierzyć w siebie. Koncentruj się na tym, co robić a nie, czego nie robić.

Pozwól dziecku na okazywanie uczuć

Dziećmi targają różne uczucia, często sprzeczne ze sobą. Dlatego pozwól dziecku, płakać, krzyczeć, bać się czy denerwować. Łzy i wściekłość pozwalają rozładować napięcie. Dziecko ma prawo do okazywania złości, że czegoś mu zabroniłaś, co nie oznacza, że Ty musisz ulec.
Powalaj dziecku bronić jego własności. Nie zmuszaj dziecka do uległości w każdej sytuacji, po to by innym nie sprawić przykrości. Dziecko też ma prawo do wyrażania własnego zdania a wręcz do przeciwstawiania się.

Pozwól na samodzielność i własną aktywność dziecka.

Pozwól jak najwcześniej podejmować, własne decyzje. Jaki założyć sweter, co zje na śniadanie itp. zachęcaj dziecko do samodzielnego rozwiązywania problemów. Nie chroń przed wszelkim ryzykiem – pokazuj i ucz dziecko, że jego zachowania i decyzje mają swoje konsekwencje. Pozwól łamać stereotyp twoja mała córeczka chce ciężarówkę, co w tym złego?

Ucz porządku i dobrych manier

Już dwu latek powinien mieć drobne obowiązki domowe – to pomaga by dzieci miały określoną rolę w rodzinie a nie tylko w niej były. Dobre maniery są oznaką szacunku dla innych, jeśli szanujemy innych szanujemy tez samego siebie.

Ucząc norm zachowania, okazując małemu dziecku miłość i szacunek, rodzice stają się dla niego autorytetem i wzmacniają łączącą ich wieź. Dziecko, które zna ograniczenia potrafi odróżnić dobro od zła, zna swoją pozycję w rodzinie i ma poczucie bezpieczeństwa.

Postawy  i  zachowania  dorosłych  stanowią  dla  dziecka pierwsze  wzorce, z  których  będzie  czerpać  w  trakcie  życia.

Jeśli dziecko jest zawstydzane, uczy się poczucia winy.
Jeśli dziecko doświadcza wrogości, uczy się walczyć.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze krytyki, uczy się potępiać.
Jeśli dziecko musi znosić kpiny, uczy się nieśmiałości.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze zachęty, uczy się ufności.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze aprobaty, uczy się lubić siebie.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze akceptacji i przyjaźni, uczy się tego, jak znaleźć miłość w świecie.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze uczciwości, uczy się sprawiedliwości.
Jeśli dziecko żyje w poczuciu bezpieczeństwa, uczy się ufności.
Jeśli dziecko jest akceptowane i chwalone, uczy się doceniać innych.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze tolerancji, uczy się być cierpliwym.

Więcej informacji na stronie osesek.pl


09c8ef438787c2fa3de89dc5688f090c

Alfabet dobrego rodzica

Alfabet to pierwsza rzecz jaką poznajemy, aby zrozumieć pismo. To podstawa każdego języka. Dlatego także w języku rodzicielstwa istnieje alfabet, pomagający rodzicom dobrze wychować dziecko, dzięki czemu maluszek będzie czuć się kochanym i potrzebnym.

A – Akceptuj swoje dziecko, które jest Twoim skarbem
B – Bądź z niego dumny
C – Chwal za pracę i dobre chęci
D – Dotrzymuj obietnic
E – Eliminuj powoli i rozsądnie niepożądane zachowania
F – Formułuj precyzyjnie wymagania
G – Gospodaruj, w efektywny sposób, jego czasem
H – Hamuj jego agresję poprzez rozładowywanie negatywnych emocji
I – Interesuj się jego osobą
J – Jesteś jego przewodnikiem po świecie, więc pozwól mu go odkrywać
K – Kochaj go takim jakim jest
L – Licz się z jego zdaniem i odmiennym zachowaniem
M – Mów o swojej miłości i okazuj ją gestami
N – Nie wymagaj zbyt wiele
O – Okazuj mu zaufanie
P – Pokaż, że jesteś jego przyjacielem
R – Rozwijaj jego zdolności i umiejętności
S – Słuchaj uważnie, co ma do powiedzenia
T – Troszcz się o niego
U – Ukazuj jego miejsce w nieznanym mu świecie
W – Wierz w pozytywne efekty pracy z dzieckiem
Y – Yyy… (bądź przygotowany na niewiadomą)
Z – Zauważaj niepokojące zjawiska zachodzące w  jego rozwoju

Zamieszczony alfabet stanowi pewnego rodzaju prawdy, o których warto pamiętać, aby zrozumieć dziecko, zyskując jego miłość i szacunek. Co w późniejszych latach przekłada się na dobre relacje.

Więcej na abcmalucha.net




rodzic-mowi

Jak być dobrym rodzicem? 

Zobacz artykuły na temat: dzieckorelacjerodzice/relacje z rodzicamirodzinawychowanie

Bycie rodzicem to jedna z najważniejszych ról życiowych – angażuje cały czas i siły, dając przy tym ogrom satysfakcji. Musimy jednak pamiętać, że naszym podstawowym obowiązkiem jako rodzica jest praca nad przygotowaniem dziecka do dorosłego życia.

Jak być dobrym rodzicem? Każdy popełnia błędy w wychowaniu swoich dzieci, każdy nie raz zastanawia się, czy można było inaczej zareagować na zachowanie syna/córki, inaczej odpowiedzieć. Sztuką jest umieć wyciągać wnioski z tych błędów.

Wpajanie błędnych przekonań

Przekazując dziecku stały system wartości i przygotowując je do życia w społeczeństwie, wpajamy mu czasem negatywne i błędne przekonania, co może zaburzać funkcjonowanie dziecka w przyszłości, np.:

  • We wszystkim muszę być dobry. Myślenie takie prowadzi do spadku samooceny – trudno być dobrym w wielu rzeczach. Lepiej jest motywować dziecko do odnalezienia własnej pasji, popierać włożony wysiłek, a nie stopień jego osiągnięć, co szybko przełoży się na wzrost samooceny i samodzielność w podejmowaniu wysiłków.
  • Mężczyźni nie płaczą. Niby dlaczego nie? Mężczyźni też przeżywają trudne chwile i chcą się czasem wypłakać. Pozwólmy więc swoim małym i dużym chłopcom czasem popłakać – to swoiste oczyszczenie, które w przyszłości zaowocuje umiejętnością wyrażania emocji.
  • Wszyscy muszą mnie lubić. Ucząc dzieci, jak żyć z innymi ludźmi i jak podporządkowywać się autorytetom, musimy pamiętać o zachowaniu równowagi między potrzebą przystosowywania się a konfliktem, który jest nieodłącznym elementem stosunków międzyludzkich.
  • Popełnianie błędów lub proszenie o pomoc jest złe.
  • Jestem wart tyle, co moje osiągnięcia.
  • Negatywne uczucia są złe.

Najlepszym sposobem wyrzucenia błędnych przekonań z naszego myślenia jest rozpoznanie ich u siebie i we własnym modelu wychowania.

Nieświadome prowokowanie złego zachowania

Dzieci potrzebują naszej uwagi tak bardzo, że są skłonne walczyć o nią swoim zachowaniem. Najbardziej lubią, gdy je chwalimy, ale jeśli miałyby być ignorowane, wolą już raczej zostać pouczone czy skrzyczane. Nieczęsto chwalimy dziecko, gdy dobrze się zachowuje, ale reagujemy natychmiast, gdy robi coś nie tak. A lepiej byłoby:

• Zauważać dobre zachowania, nie tylko złe.
• Dostrzegać brak złego zachowania.
Chwalić konkretne zachowania, nie stosować ogólnych pochwał (np. Jesteś wielka, tak ładnie posprzątałaś swoje zabawki! A nie: Jesteś super córcia!).
• Nagradzać (nie materialnie) dobre zachowania dziecka, ale rzadko, niesystematycznie          i nagrodą mającą znaczenie dla dziecka.
• Chwalić każdy mały kroczek dziecka ku pożądanemu zachowaniu: nie czekać, aż osiągnie cel, ale zauważać kroki ku niemu.

Zobacz też: Jak mówić to, co naprawdę się myśli?

Brak konsekwencji

To jeden z najczęstszych błędów dobrych rodziców. Oznacza nietrzymanie się ustalonych reguł, niedotrzymywanie obietnic. Konsekwencja służy stworzeniu dziecku atmosfery bezpieczeństwa i przewidywalności, dzięki czemu nie musi ono sprawdzać granicy tolerancji i wytrzymałości rodziców swoim zachowaniem.

Na konsekwencje składa się:

  • Konsekwentny rozkład czynności, np. porannych i wieczornych, które często są przyczyną rodzinnych stresów (przy ich ustalaniu bądź kreatywnym rodzicem, pozytywnie nastawionym i dąż do przychylności dzieci).
  • Konsekwentna dyscyplina, w tym kary realistyczne, adekwatne do przewinienia, łatwe i krótkie

Warto pamiętać, żeby:

  • Nie dyscyplinować dziecka, gdy jesteśmy zdenerwowani.
  • Rodzice mieli jednakowe zdanie – musimy grać do tej samej bramki.

Zobacz też: Jak być konsekwentnym i nie ulegać dziecku?

„Zrobię to za ciebie”

Małe dziecko rodzice uczą, nastolatkowi doradzają, są jego przewodnikiem – ale w żadnym momencie życia dziecka rodzic nie powinien go wyręczać! Błąd ten wynika albo z pośpiechu, w którym żyjemy, albo z podświadomych obaw, że dziecku już nie będziemy potrzebni. Tylkowspółpraca uczy niezależności i samodzielności, odpowiedzialności oraz ponoszenia naturalnych konsekwencji własnego działania, co zaowocuje, gdy dzieci będą już duże.

Wyjątkiem są, oczywiście, sytuacje zagrażające życiu i bezpieczeństwu!

„Rób to, co mówię, a nie to, co robię”

Dobry przykład działa skuteczniej niż każde słowo. Swoim życiem uczymy dzieci życia, w każdym jego aspekcie. Dziecko naśladuje nas, rodziców – najpierw to, co robimy, potem to, co mówimy, następnie to, co myślimy, a w tym wszystkim, jak reagujemy. Zwróćcie uwagę na to, że wielokrotnie dziecko jest lustrem, w którym może obejrzeć się rodzic.

Hamowanie naturalnej radości życia i ciekawości świata

Gdy małe dzieci zaczynają chodzić, penetrują świat, poznają go wszelkimi zmysłami (łącznie ze smakiem). W pośpiechu, a także obawie o ich zdrowie czy z chęci odpoczynku hamujemy ich dziecięcą kreatywność, zamykamy w sterylnym świecie. Gdy młody człowiek wkracza z kolei w wiek dojrzewania, boimy się, że doświadczy zła tego świata, będzieeksperymentował w różnych sferach życia, a my nie będziemy mieć nad tym kontroli. Nie ma więc sensu hamować tej chęci poznawania świata, lepiej się do niej przyłączyć – w domowych warunkach, przy rodzicach lepiej i bezpieczniej jest eksperymentować niż w lesie z kolegami.

WAŻNE !!!

Otwierając świat przed dzieckiem, uczymy je, że świat jest ciekawy, że życie może być zabawne i ekscytujące, co nie oznacza, że mamy być ciągle na wycieczce. Kiedy pokażemy dziecku radość z codzienności, z małych rzeczy, nie będzie czekało na to, co jest za rogiem.

 

Jak być konsekwentnym i nie ulegać dziecku?

Zobacz artykuły na temat: dzieckorelacjerodzice/relacje z rodzicamirodzinawychowanie

Łatwo jest ulec dziecku, gdy wpada w histerię – szczególnie w miejscach publicznych. Co zrobić, gdy malec robi sceny, a my mamy ochotę spełnić jego żądania tylko i wyłącznie dla świętego spokoju – by nie wzbudzać zainteresowania gapiów? Konsekwencja jest w tym przypadku kluczem do sukcesu!

Gdy dziecko wpada w histerię, postaw na swoim i pokaż mu, że atakiem nie załatwi sobie tego, czego chce

Napady są częstsze, gdy ulegasz

Dziecko będzie miało większą skłonność do napadów złości w miejscach publicznych, jeśli zauważy, że w takich sytuacjach reagujesz inaczej niż w domu.

Jeśli więc, chcąc uniknąć publicznego upokorzenia albo konfliktu w miejscu publicznym, ulegasz zachciankom dziecka, szybko nauczy się ono, że jego napady złości są bardziej skuteczne i warte zachodu, gdy dochodzi do nich w miejscu publicznym.

Zobacz też: Kiedy nie należy odmawiać dziecku?

Konsekwencja – oto Twoja broń!

To prawda, łatwo jest ulec dziecku, gdy widzisz, że lada chwila może nastąpić napad, którego za wszelką cenę chcesz uniknąć.

Nie daj się jednak zastraszyć — postaw na swoim i pokaż dziecku, że atakiem histerii nie załatwi sobie tego, czego chce.

Najważniejsza jest tu konsekwencja. A zatem zasadą, którą trzeba zapamiętać, jest reagowanie na napady złości w miejscach publicznych tak samo, jakby to było w domu.

Jeśli w domu ignorujesz dziecko, to samo rób w sklepie, nawet jeśli masz przez to udawać, że czytasz opakowanie płatków śniadaniowych na półce sklepowej.

Być może będziesz musiała przenieść dziecko w jakieś bardziej zaciszne miejsce, ale najważniejsze, aby nauczyło się, że określone zasady zachowania obowiązują je bez względu na to, gdzie się znajduje.




zdjecie03-7-770x548

Dlaczego chwalenie dziecka jest ważne?

Zobacz artykuły na temat:dzieckoopiekarelacjerodzice/relacje z rodzicami

Chwalić czy nie?

Na pewno słyszałeś takie poglądy, że nie należy dziecka zbyt często chwalić, bo staje się zarozumiałe i próżne… Nic bardziej mylnego!

Na podstawie doświadczenia z własnymi dziećmi mogę z całą pewnością stwierdzić, że częste, uzasadnione pochwały przynoszą mnóstwo korzyści i czasem aż trudno uwierzyć w osiągnięte rezultaty.

Zobacz też: Jak pomóc dziecku pokonać nieśmiałość?

Czy zasłużył?…

Jeśli rodzic zaczyna rozmyślać nad tym, czy dane zachowanie dziecka już zasługuje na pochwałę, czy też jeszcze nie, to nie wychodzi z tego nic dobrego. Oceniamy małego człowieka swoją miarą, zapominając, że dla niego nie wszystko jest takie oczywiste i proste, jak dla nas.

On przecież zdobywa dopiero wiedzę o otaczającym go świecie, o sobie, o zasadach etycznych. Próbuje swoich sił, dokonuje przeróżnych wyborów i — jak każdy — popełnia czasem błędy.

Z drugiej jednak strony, stwierdzenie „tak często, jak to tylko możliwe” sugerowałoby mylnie, że należy chwalić bez powodu, a to nie jest dobre rozwiązanie.

Z wiekiem dziecka chwalimy je coraz mniej

Często bywa tak, że kiedy dzieciaczek jest malutki i rozkoszny, to chwalimy go nieustannie. „Jak pięknie mój skarb się uśmiecha!” — do 3-miesięcznego dziecka, „Jak moja żabcia wspaniale chodzi!” — do malucha stawiającego swoje pierwsze, chwiejne kroki, „Moja córeczka już takpięknie mówi” — chwalimy przed rodziną dziecko, które potrafi wypowiedzieć zaledwie kilka prostych słów. I bardzo dobrze, że to robimy.

Dlaczego chwalenie dziecka jest ważne?

Zobacz artykuły na temat: dzieckoopiekarelacjerodzice/relacje z rodzicami

Dziecko jest bardzo czułe na pochwały (podobnie jak i na krytykę). Pochwała ma ogromną siłę motywującą i dodaje mnóstwo pozytywnej energii. A u dziecka efekt ten jest zwielokrotniony. Jak więc chwalić dziecko, żeby pochwała była szczera i motywująca do dalszych starań?

Tylko jakoś — nie wiedzieć czemu — ten zapał do chwalenia i entuzjastyczne podejście do osiągnięć dziecka z czasem nam mija, a przecież wiek przedszkolny i szkolny to jest ten okres, kiedy dziecko także bardzo potrzebuje naszej aprobaty i uznania.

Zobacz też: Dlaczego warto słuchać dzieci?

Chwalić za wszystko?

Oto co powinieneś robić. Chwal dziecko za każde prawidłowo zrobione zadanie. Chwal za każdą dobrą ocenę w szkole. Chwal, jeśli dobrze wykona swój obowiązek. Chwal, jeśli wykona go bez przypominania. Chwal, jeśli ma cywilną odwagę do czegoś się przyznać. Chwal, kiedy zdobędzie nową umiejętność.

Jeśli tylko będziesz miał oczy i uszy otwarte, powodów znajdziesz wiele. Małe dziecko, często chwalone, robi ogromne postępy w krótkim czasie i będziesz zdumiony, obserwując jego rozwój.

Nie mówiąc już o tym, że w takich warunkach krystalizuje się jego zdrowepoczucie własnej wartości, które w dorosłym życiu pomoże mu w realizacji wymarzonych celów.

Jak formułować pochwałę?

W ramach pochwały nie musisz wygłaszać całego przemówienia czy apoteozy na cześć dziecka. Nawet byłoby to niewskazane, bo dzieckonatychmiast by poznało, że je czarujesz. Po prostu uśmiechnij się i pogłaszcz po głowie. Innym razem powiedz „Świetnie!” lub „Wspaniale!”.

Kiedy indziej spójrz na dziecko z dumą i lekkim wyrazem podziwu, nie mówiąc zupełnie nic. Proste gesty i słowa działają o wiele skuteczniej, są naturalne, niewymuszone i mają większą siłę przekazu.

Gdy sytuacja tego wymaga, powiedz bardzo konkretnie, co spodobało Ci się w zachowaniu dziecka, aby miało ono jasność, czym tak naprawdę zasłużyło sobie na pochwałę.

Pochwała dobra, czyli szczera

Jest jeszcze jedna ważna rzecz. Nie skąp dziecku pochwał — pamiętaj jednak, że muszą być one szczere.

W przypadku, gdy mu się coś nie uda i „porażka” jest widoczna gołym okiem, nie mów, że jest super. Nie uwierzy Ci i straci do Ciebie zaufaniealbo zacznie przeceniać swoje talenty, co mogłoby doprowadzić do zarozumialstwa.

Postaraj się znaleźć coś pozytywnego w każdym przedsięwzięciu dziecka. Naucz je, że nie od razu Kraków zbudowano i każdy cel wymaga trochę pracy.

Fragment pochodzi z książki „ABC mądrego rodzica. Droga do sukcesu” Jolanty Gajdy (Wydawnictwo Helion, 2010). Publikacja za wiedzą wydawcy.

Więcej na http://male-dziecko.wieszjak.polki.pl

Ciąg dalszy nastąpi…


Warto wiedzieć

23 czerwca 2016 r. na Uniwersytecie Zielonogórskim odbyła się konferencja zorganizowana przez Biuro Pełnomocnika Prezydenta Miasta Zielona Góra ds. Rozwiązywania Problemów Alkoholowych  nt. „ W poszukiwaniu modelu diagnozy i pomoc dzieciom z FASD” .

Pod terminem FASD kryje się Spektrum Płodowych Zaburzeń Alkoholowych i są one wywołane piciem alkoholu przez matkę w czasie ciąży. Efektem tego może być śmierć płodu lub nieuleczalne zaburzenia psychiczne i fizyczne. Jeszcze do niedawna uważano, że alkohol pity przez kobiety w ciąży nie jest szkodliwy. Lampka czerwonego wina miałaby wywierać korzystny wpływ na układ krwionośny i serce. Obecnie wiadomo, że picie alkoholu przez kobiety w ciąży jest szkodliwe i nawet niewielka jego ilość  może nieodwracalnie uszkodzić dziecko w trakcie jego życia płodowego.

Pod terminem FASD kryje się:

  • Płodowy Zespół Alkoholowy
  • niepełny FAS
  • Neurorozwojowe Zaburzenie Zależne od Alkoholu (ARDN).

FAS jest najbardziej widocznym i najczęściej rozpoznawalnym zaburzeniem z grupy FASD. Współwystępują w nim trzy elementy, które nie charakteryzują żadnej innej choroby:

  1. zahamowanie wzrostu w okresie płodowym lub późniejszym,
  2. charakterystyczne zmiany dysmorficzne twarzy
  3. nieprawidłowy rozwój centralnego układu nerwowego.

Do rozpoznania innych postaci potrzebne jest potwierdzenie, że w czasie ciąży matka piła alkohol. Wspólnym mianownikiem wszystkich rozpoznań FASD jest nieprawidłowy rozwój centralnego układu nerwowego. Mogą mu towarzyszyć uszkodzenia układu kostnego, moczowego, serca, słuchu, wzroku.

Badania mówią o 2% dzieci z FASD w Polsce (Projekt badawczy prowadzony przez Państwowa Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych Alicja – Alkohol i Ciąża – Jak pomóc dziecku. Realizowany we współpracy ze Światową Organizacją Zdrowia  (WHO), zaakceptowany przez Komisję Bioetyczną Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie). Należy pamiętać, że do postawienia  diagnozy było konieczne potwierdzenie przez matkę tego, że piła alkohol w trakcie ciąży. Kobiety niechętnie przyznawały się do takiego zachowania. W związku z tym, można przypuszczać, że opublikowane wyniki, to wierzchołek góry lodowej.  Większość kobiet, która piła alkohol w czasie ciąży, nie wiedziało o tym, że w niej jest. Dzieci z FASD rodzą się w rodzinach o różnym statusie społeczno – ekonomicznym i o różnym poziomie wykształcenia. Bywa, że matki, które piły alkohol w ciąży miały za sobą doświadczenia fizycznego lub/i psychicznego maltretowania.

Jeżeli kobieta, która ma wiedzę na temat szkodliwości alkoholu dla jej zdrowia i zdrowia jej dziecka, decyduje się na kontynuowanie picia w czasie ciąży, to najprawdopodobniej utraciła Ona poczucie, że ma jakiekolwiek możliwości wyboru.”

Diane Malbin

Przygotowane na podstawie broszury FASD w Polsce. Skala problemu i propozycje rozwiązań. Wydanej przez PARPA, opracowanej przez Katarzynę Okulicz – Kozaryn.

 

Plan lekcji

Plan lekcji ważny od 11-09-2017 r.
Szkoła Podstawowa i Gimnazjum

Szkolne imprezy, uroczystości

Dzwonki

1    8.00-8.45

2    8.55-9.40

3    9.50-10.35

4    10.45-11.30

5    11.45-12.30

6    12.45-13.30

7    13.40-14.25

8    14.35-15.20

Kalendarz

Wrzesień 2017
P W Ś C P S N
     
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930